menu

Om sterven heen 

De laatste jaren van haar leven waren niet altijd gemakkelijk, ook voor ons niet. Vooral het laatste jaar zat ze vaak op de rand van haar bed met het hoofd naar beneden gebogen. Als de wijkverpleegster of één van ons kwam vond ze het fijn als je naast haar ging zitten met de arm om haar heen. Ze kon veel liefde geven, maar ook ontvangen.

Vorige week zat ik naast haar en zei: “Ma, er zitten veel vogels in de tuin”. Ze was dol op vogels, bomen en bloeiende bloemen. Ze zei: “Die vogels komen zeker afscheid nemen van mij”.

In de ochtend na haar overlijden zaten wij op de bank en heeft onze dochter dit gedichtje geschreven.

Het huis is omhuld door mist.
De vogels zijn verdwenen.
Je bent met ze meegegaan,
toen ze gisteren aan je raam verschenen.

Een groot bescheiden hart,
vol liefde, zorg en plicht.
Bevrijd, ruis je nu door de bomen
en dans je lachend op het licht.

Eerder verschenen teksten vindt u in ons archief.