Fotos conferentie 2018

Geplaatst in: nieuws, uitgelicht | 1

Het bestuur van Wederzijds is verheugd dat er zo veel belangstelling voor de conferentie over euthanasie was. Meer dan 300 mensen hebben op 6 oktober aandachtig naar de vier sprekers geluisterd. De muziek op de lier gaf gelegenheid het beluisterde te laten bezinken en met frisse aandacht te open te staan voor de volgende spreker. En wat een fijne plek was de Geertekerk voor ons allemaal. Binnenkort wordt een impressie van de conferentie op de website gezet. Enkele reacties op de conferentie vindt u na al in onze najaarsnieuwsbrief.

We gaan door! Volgend voorjaar komt er bij uitgeverij Christofoor een boek uit ‘Het maakt uit hoe je sterft – visies op euthanasie’. In dit boek komt een grotere groep auteurs aan het woord over gezichtspunten op en ervaringen met euthanasie.

 

In gesprek met uitvaartondernemers

Geplaatst in: activiteiten | 0

De uitvaartbranche heeft te maken met een toenemende dynamiek. De wensen van klanten lopen steeds meer uit elkaar en worden individueler. Meer en meer wil men een op de persoonlijke achtergrond gerichte uitvaartverzorging. Daarbij staat het scheppen van een menswaardige en spirituele stervenscultuur in de belangstelling. Hierin vervullen uitvaartondernemers een onmisbare rol. Vandaar dat zij regelmatig belangstelling tonen voor het gedachtegoed van Wederzijds.

Wij zien dat als een positieve ontwikkeling die we graag in onderling overleg willen ondersteunen.

Lijkt het u als ondernemer zinvol om eens met ons in gesprek te gaan om iets van elkaar op te steken? Neem dan contact met ons op. Wij gaan graag met u in gesprek over uw wensen en onze mogelijkheden.

 

Gesprekscafés

Geplaatst in: activiteiten, uitgelicht | 0

Wederzijds biedt gelegenheid om met elkaar in gesprek te gaan over leven en sterven. Wat komen we tegen bij het ouder worden, wat is dan belangrijk en hoe werken we daaraan, wat zijn onze verwachtingen van het stervensproces? De gesprekscafés staan open voor ieder die over leven en sterven van gedachten wil wisselen, ervaringen wil delen of gewoon komt om te luisteren naar anderen.

Binnen het ruime onderwerp ‘leven en sterven’ kunnen de deelnemers naar behoefte thema’s naar voren brengen die hun interesse hebben of waarover vragen leven. De sfeer is informeel, openheid en betrokkenheid bij elkaar kunnen leiden tot bijzondere en intense persoonlijke ervaringen. We kunnen elkaar steunen in het gaan van de eigen weg.

Er zijn gesprekscafés in Zeist, Zutphen en Emmen. Meer informatie, data en locaties vindt u als u hier klikt.

We streven ernaar om het aantal gesprekscafés uit te breiden. Spreekt het idee van een gesprekscafé in uw eigen woonplaats u aan? Neem dan contact op met de secretaris van het bestuur via info@wederzijds-stervenscultuur.nl

Publicaties van Wederzijds over euthanasie

Geplaatst in: activiteiten | 0

Over levensbeëindiging en euthanasie wordt veel gepubliceerd. Vrijwel steeds gaat men daarbij uit van het gangbare mensbeeld: dood is dood, daarna blijft alleen nog de herinnering. Wij vinden het belangrijk dat ook andere kanten belicht worden, temeer omdat deze leiden tot nieuwe gezichtspunten rond het sterven en de vraag hoe je sterft een bijzondere betekenis geeft.

Daarom werkt Wederzijds, samen met diverse auteurs, aan publicaties die ‘de andere kant’ centraal stellen. ‘Maakt het uit hoe je sterft? De andere kant van euthanasie’ is de eerste publicatie.Tien auteurs, waaronder Jaap van de Weg, Hans Stolp, Marianne de Nooij en Madeleen Winkler, hebben hieraan meegewerkt. Het is een uitgave in de reeks ‘Gezichtspunten’ van het Centrum Sociale Gezondheidszorg. U kunt dit boekje op onze website bestellen. De prijs is 10 euro (7,50 + 2,50 verzendkosten).

Inmiddels bereiden we een volgende, sterk uitgebreide publicatie voor over euthanasie en wat daar mee samen hangt. Uitgeverij Christofoor zal deze in april 2019 op de markt brengen. De titel is: Het maakt uit hoe je sterft – visies op euthanasie. Zie hier de aankondiging van dit boek.

Suggesties voor aandachtspunten binnen dit kader en uw eigen ideeën en ervaringen m.b.t. tot euthanasie zijn hieronder hartelijk welkom.

Klankgroep

Geplaatst in: activiteiten | 0

Wederzijds wordt mede gedragen door een kring van betrokkenen, de klankgroep. Enkele keren per jaar overlegt het bestuur met de klankgroep over het te voeren beleid, de te ondernemen activiteiten en over allerlei praktische kwesties die zich daarbij voordoen. Vaak komen leden van de klankgroep zelf met voorstellen voor (regionale) initiatieven.

Spreekt het u aan om deel te nemen aan de klankgroep? Maak dat dan kenbaar aan de secretaris van het bestuur via info@wederzijds-stervenscultuur.nl

Maakt het uit hoe je sterft?

Geplaatst in: nieuws, uitgelicht | 1

Een vraag, een indringende vraag. Interessant om na te gaan wat je eerste antwoord op die vraag zou zijn. Misschien is dat ‘nee’. Want dood is dood. Iets wat ons allemaal eens zal overkomen, vroeg of laat, hoe dan ook.
Misschien is het antwoord ‘ja, dat maakt uit’. Vaak wordt dan gedacht aan de omstandigheden waaronder je sterft: eenzaam en alleen of juist omringd door dierbaren. En aan dat wat er aan het sterven voorafgaat: de lichamelijke en psychische aftakeling, het lijden, de uitzichtloosheid. En de angst daarvoor.

Euthanasie

Angst is een belangrijk motief achter de vraag naar euthanasie. Dat wil dan niet zeggen, dat het altijd direct zichtbaar is achter de wens om ‘zelf uit te maken wanneer ik sterf’, ‘waardig te willen sterven, zonder lijden’. Wil iemand echt dood? Of wordt de doodswens ingefluisterd door de vrees voor het (verwachte) lijden?
We zijn eraan gewend geraakt om lijden te zien als iets nutteloos, iets om te vermijden. Maar als je terugkijkt op je leven, dan zijn het vaak de momenten van lijden waarin je het meest hebt geleerd, waarin je jezelf het meest hebt ontwikkeld. We staan voor de opgave ook de betekenis, de zin van het lijden voor het levenseinde te onderzoeken en te wegen.

Waar dat toe leidt, hangt samen met het mensbeeld dat je eigen is. Als je het beeld hebt dat er niets na de dood is, waarom zou je er niet gewoon uitstappen als dat kan? Als je vertrouwen hebt dat je na de dood bij God komt, heb je een uitzicht, dat troostend kan zijn (maar niet altijd is). Voor mensen die geen religieuze achtergrond hebben, is het de uitdaging om een beeld te maken dat bij hen past.
Maar hoe? Betekent doodgaan werkelijk het einde?

 

auteur: Thom Kloes

Loslaten
Nelson Mandela

Geplaatst in: gedichten, inspiratie | 0

Om los te laten is liefde nodig.

Loslaten betekent niet dat het me niet meer uitmaakt,

het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan oplossen of doen.

Loslaten betekent niet mijzelf afsluiten,

het is het besef dat ik de ander ruimte geef.

Loslaten is niet het onmogelijk maken,

maar het toestaan om te leren van menselijke consequenties.

Loslaten is machteloosheid toegeven,

hetgeen betekent dat het resultaat niet van mij afhankelijk is.

Loslaten is niet proberen om een ander te veranderen

of hem de schuld geven.

Het is het beste van mijzelf proberen te maken.

Loslaten is niet zorgen voor, maar geven om.

Loslaten is niet oordelen, maar de ander toestaan mens te zijn.

Loslaten betekent niet in het middelpunt staan en alles beheersen,

maar anderen toestaan hun eigen weg te gaan.

Loslaten betekent niet treiteren, schelden of ruzie maken,

maar zoeken naar eigen tekortkomingen en die verbeteren.

Loslaten is niet ontkennen, maar aanvaarden.

Loslaten betekent niet alles naar eigen hand zetten,

maar elke dag nemen zoals die komt

en er mezelf gelukkig mee prijzen.

Loslaten is niet iedereen bekritiseren en bedisselen,

maar proberen te worden wat ik droom te zijn.

Loslaten is niet spijt hebben van het verleden,

maar erdoor groeien en leven in het hier en nu.

Loslaten is minder vrezen en meer beminnen.

 

Tekst toegeschreven aan
Nelson Mandela

‘De stekker gaat eruit…’

Geplaatst in: nieuws | 0

Kortgeleden hoorde ik dat iemand door euthanasie zou overlijden. De persoon in kwestie, licht dementerend, had gezegd: ‘Volgende week gaat de stekker er uit’. De uitdrukking bleef bij me hangen. Wonderlijk beeld eigenlijk. Via een stekker krijgt een apparaat energie vanuit het elektriciteitsnet. Als de stekker eruit gaat vervalt het verbindingspunt en werkt het apparaat niet meer. Het beeld, toegepast op het leven en op de beëindiging ervan, levert twee vragen op die van belang lijken: Waar komt het leven vandaan, hoe stroomt het bij ons binnen? En ook: wat gebeurt er als je het verbindingspunt met het leven doelbewust loslaat?

Ineens herinnerde ik me een passage uit ‘Het teruggevonden licht’ van Jacques Lusseyran. Lusseyran beschrijft een moment tijdens zijn gevangenschap in concentratiekamp Buchenwald in 1944. Hij was daar terechtgekomen omdat hij bij het verzet betrokken en verraden was. Hij wordt op een dag door zijn kameraden naar de ziekenbarak gedragen, met 41 graden koorts. Ondanks de hoge koorts beleeft hij lucide helder hoe zijn organen een voor een uitvallen. Zijn hart klopt nog heel zacht. Zijn lichaam kronkelt van de pijn, maar het wil nog niet heengaan. En dan, op het randje van de dood, beleeft hij:

“Heb ik gezegd dat de dood zich van mij meester had gemaakt? Als ik dat gezegd heb was dat een vergissing. Ziekte en pijn wel, maar de dood niet. Integendeel, het leven, ja, hoe ongelooflijk dit ook klinkt: het leven had geheel en al bezit van mij genomen; nog nooit had ik zo intens geleefd. Het leven was in mij substantie geworden. Die drong bij mij binnen met een kracht die duizendmaal sterker was dan ikzelf. […] Het kwam als een helder glanzende golf, als een liefkozing van licht naar me toe. […] Het raakte me aan en sloeg als een golf over me heen; ik liet me erop drijven. Vanuit het diepst van mijn verwondering stamelde ik namen, of nee, ik sprak ze niet uit, ze klonken vanzelf: voorzienigheid, beschermengel, Jezus Christus, God. Ik probeerde niet om na te denken. Ik dronk aan de bron. En weer dronk ik en weer en weer. Deze hemelse bron wilde ik niet meer verlaten! […] Het was het Leven dat mijn leven behoedde. […] De enige strijd die ik te strijden had: ik mocht niet toestaan dat de angst mijn lichaam zou overweldigen. Want angst doodt, maar vreugde schenkt leven.”

Een groter contrast is er niet: de enorme dankbaarheid voor de verbinding met het leven zelf, tegenover de intentie om de verbinding met het leven te (laten) verbreken.

Waar maak je je dan bij euthanasie van los? Mijn indruk is dat we, bij een normaal verlopend sterven, worden afgehaald en begeleid naar een nieuwe vorm van leven. Gedurende het sterfproces groeien we daar naartoe. Van dat geleide naar die andere vorm van leven getuigen ook velen die een bijna-dood-ervaring meemaakten. Zal dat geleide er wel voor je zijn als je hier niet meer wilt leven en zelf de verbinding beëindigt, ‘de stekker eruit trekt’?

een nacht in het hospice

Geplaatst in: inspiratie | 0

Op kamer 2 lag een stille, teruggetrokken vrouw. Ze was niet zo makkelijk te benaderen. De gordijnen en de deur moesten dicht, ook overdag. De donkere stemming van de ruimte leek ook in haarzelf aanwezig, men kwam niet zo maar binnenlopen. Mevrouw belde veelvuldig, maar er kon weinig meer worden gedaan dan haar anders leggen en haar kussen opschudden.

Die nacht zei mijn collega, toen de bel van kamer 2 ging: ‘Deze mevrouw is voor jou vannacht’. Verwonderd over deze opmerking ging ik erheen. Ook nu kon ik haar alleen maar draaien. Daarna ging elke keer opnieuw de bel. Steeds voelde ik die donkere sfeer, voelde dat het haar eigenlijk om iets anders ging. Maar wat? Ik knoopte een gesprek aan over haar leven, daardoor kan soms een opening ontstaan. Ze antwoordde zonder terughoudendheid, en als ze door de slaap enigszins was overmand, ging ik weg om vervolgens na tien minuten weer geroepen te worden. Dan vervolgde ik het gesprek – maar, wilde ze het eigenlijk wel daarover hebben? Was het misschien de religieuze kant van haar leven?

Na een paar keer aarzelen vroeg ik: ‘Bent u gelovig?’ Meteen ging het nog maar één kant op, die van het christelijke geloof, hoe zij dit in haar leven in haar eentje had moeten dragen en verwerken, hoe zij er nù over dacht, zo op de drempel van de overgang. Over vertrouwen en over haar ideeën over wat er na haar dood zou komen. Het gesprek was rijk aan beelden. Het leek of er in het donker een kaarsje ging branden. Mevrouw viel in slaap en belde de hele nacht niet meer.

Een paar dagen later las ik in de rapportage dat ze rustig en stil was overleden.

1 2 3 4 6