hier en nu

Geplaatst in: gedichten, inspiratie | 0

de dood nodigt ons uit om

hier en nu te leven,

het mysterie van het leven

ten volle te genieten

 

Anselm Grün

sterven en dood in de huidige maatschappij

Geplaatst in: inspiratie | 0

Het overlijden van een geliefd mens is voor ieder die daarbij aanwezig is, een diepgaande ervaring. Kort tevoren ademde hij nog, was misschien nog contact mogelijk. En nu treedt de dood binnen in het lichaam. Het wordt heel stil. We zien de veranderingen in het lichaam. We sterven als het ware een beetje mee, geraakt door het mysterie van dit moment in het leven van iemand die ons dierbaar is. Iemand, met wie we lief en leed gedeeld hebben en met wie we ons verbonden voelen. Wat maakt hij nu door? Welke weg ligt er nu voor haar? Kunnen we misschien nog op een bepaalde manier in contact met elkaar komen?

Sterven en dood roepen veel vragen in ons op, waar je niet zo gemakkelijk antwoord op krijgt. Vragen die steeds duidelijker klinken, nu het taboe op sterven en dood wat minder groot is geworden. Vragen ook, die samenhangen met de toegenomen behoefte aan autonomie rondom het eigen sterven, zoals die in de euthanasie-wetgeving is vastgelegd.

Tegelijk met die ontwikkeling zijn er de laatste twintig jaar overal in Nederland hospices opgericht, om aan stervenden en hun naasten de omhulling te geven die nodig is in de laatste levensfase. In ieder hospice werken tientallen vrijwilligers, die zich inzetten om er te zijn voor de stervenden en hun naasten.

Vanuit de VPTZ, een overkoepelende organisatie voor vrijwilligers in de palliatieve terminale zorg, komen landelijk gezien ook talloze vrijwilligers bij mensen die thuis sterven. Zij proberen hen zo liefdevol nabij te zijn, dat zij waardig en goed kunnen sterven. Een teken, dat we als maatschappij langzamerhand wakker worden voor de keuzes waarvoor we gesteld zijn. Keuzes, die vanuit een helder bewustzijn, een open hart en een vrij wilsbesluit gemaakt kunnen worden.

Voltooid leven
over leven en willen sterven

Els van Wijngaarden

Geplaatst in: boeken, inspiratie | 0

In Voltooid leven spreekt Els van Wijngaarden met ouderen die hun leven ‘voltooid’ achten. Hoewel ze niet terminaal of psychiatrisch ziek zijn, lijden ze aan het leven en hebben het gevoel dat ze domweg zitten te wachten op de dood. De oorzaken zijn uiteenlopend: soms lukt het hen niet meer om echt verbinding te maken met de personen om hen heen, alsof ze door een omgekeerde verrekijken naar de wereld kijken. Sommigen voelen zich uitgerangeerd: het leven gaat door, maar zij staan aan de zijlijn. Anderen zijn vooral bang hun onafhankelijkheid te verliezen. Er zit voor hen maar één ding op: de controle terugpakken. Het zelfverkozen levenseinde als vlucht vooruit.

Van Wijngaarden sprak uitvoerig met hen over herinneringen, spijt en tevredenheid, twijfels, hoop, tragiek en dilemma’s – en over hun wens om te sterven. In dit boek stelt ze vragen die horen tot de meest elementaire van ons bestaan: Wat is een goed leven, en wanneer is het voltooid? En hoe gaan we, individueel en als samenleving, o met ouderdom en de dood?

Els van Wijngaarden is als docent en onderzoeker verbonden aan de Universiteit voor Humanistiek. Daar is zij eind 2016 gepromoveerd op ‘de ervaringswereld van het voltooide leven’. Haar onderzoek is uniek: wereldwijd is zij de eerste wetenschapper die ouderen zo indringend over dit onderwerp heeft bevraagd. Haar onderzoek werd in mei 2017 bekroond met een Dissertatieprijs van de Stichting Praemium Erasmianum.

 

Uitgeverij Atlas contact

ISBN 978 90 450 3304 4

onsterfelijk

Geplaatst in: gedichten, inspiratie | 0

Onsterfelijk aan het mensenwerk is
wat vanuit het hart, liefdevol,
voor de mensheid wordt gedacht, gevoeld en volbracht.

 

Rudolf Steiner

dankbaarheid als brug

Geplaatst in: gedichten, inspiratie | 0

Je kunt de gestorvenen die je dierbaar zijn

naderen in een stemming van rust,

niet onrustig of op jezelf gericht,

maar in de stemming van dankbaarheid dat ze hebben geleefd.

Dat lukt je het beste als je je momenten herinnert

waarin je op een rustige, vriendelijke, menselijke manier

met elkaar verbonden was.

 

Je grondstemming zou moeten zijn:

‘Ga jij rustig verder op je weg naar boven!

Ik sla me er hier wel doorheen.

Van mij uit mag er niets naar je toekomen dan liefde,

die je omhoog draagt op je weg naar het licht!

Mijn liefde voor jou moge een weldaad voor je zijn.

Ik wil je vertellen van al het goede wat ik heb beleefd,

van dat wat me vreugde geeft, van dat wat me vervult’.

 

Zulke liefde is als een lichte brug, die wij

naar de gestorvenen bouwen,

waarover wij naar hen kunnen komen

en zij naar ons.

 

 

Uit: Friedrich Rittelmeyer –‘Meditatie’

Beeld: Clem Stroeken –Zonder titel

Ruim van hart

Geplaatst in: inspiratie | 0

Ze is van goede komaf, vertelt ze me. Ze woonde ooit met haar gezin in een mooi huis in Kabul; haar man bekleedde een hoge positie. Toen hij werd opgepakt, vluchtte ze met hun drie zonen uit Afghanistan naar Pakistan. Ook daar, in een kamp, voelden ze zich niet veilig. Zo kwamen ze uiteindelijk samen in Nederland terecht. Zij opende een naaiatelier en leerde haar zonen hun eigen brood te verdienen.

Een van hen spreekt aardig Nederlands en tolkt voor haar, nu ze in het hospice ligt. Op een dag vraagt ze me: “Zou u met me willen bidden?” Verrast zeg ik: “Ik ben christen, wat jammer dat ik geen islamitisch gebed ken!” “Er is maar één God voor ons allen. Bid zoals u dat gewend bent, het zal me helpen.”  Ontroerd bid ik het Onze Vader voor haar.

Met een gevoel van diepe eerbied verlaat ik de kamer.

 

1 2 3 4 5 6